همواره احاديث پيامبر را روايت مىكرد ، اما در مواقعى كه حديث در اتصال به على بن ابى طالب بود و راوى آن حضرت بود ، از ترس خشم حجاج بن يوسف ثقفى حاكم اموى نام حضرت را نمىبرد . در اين باره يونس بن عبيد مىگويد : روزى از حسن بصرى پرسيدم : اى ابا سعيد تو مىگويى : قال رسول اللّه ، در حالى كه تو پيامبر را درك نكرده بودى . حسن گفت اى پسر برادر تو از من سئوالى كردى كه تاكنون كسى از آن نپرسيده است و اگر مقام و منزلت تو پيش من نبود من خبر نمىدادم . من در زمانى زندگى مىكنم كه تو مىبينى . من در زمان قدرت حجاج هستم . بنابر اين ، هر گاه مىشنوى كه مىگويم : قال رسول اللّه ، در حقيقت از على بن ابى طالب روايت مىكنم ، جز اينكه من در زمانى هستم كه توان اينكه نام على را ببرم ندارم . « 1 » يا معاويه به ابن عباس توصيه مىكند : ما به همه آفاق نوشتيم كسى حق ندارد در مناقب على سخن بگويد ، پس تو هم زبانت را ببند . « 2 » عبد الرحمن بن ابى ليلى مىگويد : يكى از اصحاب پيامبر خدا براى من حديث مىكرد و به طور خصوصى مىگويد : منظور من على بن ابى طالب است . عبد اللّه بن شدّاد ليثى مىگويد : دوست دارم كه حديث فضائل على را بكنم اما وقتى مىبينم كه گردنم بخاطر آن زده خواهد شد ترك مىكنم . « 3 » چنين فضايى بوده است كه منجر به ترك روايت از حضرت مىشده و كتابى كه حضرت در محافل از آن روايت مىكند ، مهجور مىماند .

--> ( 1 ) - محمد عبد الرحيم محمد ، المدخل الى فقه الامام / 26 . ( 2 ) - مجلسى ، بحار الانوار ، ج 42 / 38 . ( 3 ) - همان .